Φιλία: Έχεις κόμπους στο λαιμό;

Φιλία…Πόσες φορές έχω καθίσει σιωπηλή σκεπτόμενη τη φιλία; (λίγες γιατί σιωπηλή δεν μένω αρκετά λεπτά)

Πέρα από την πλάκα, έχω αφιερώσει ώρες ατελείωτες σκεπτόμενη τους φίλους μου.

Αυτούς που δεν μιλώ αλλά αν τους δω κατουριέμαι, εκείνους που μας δένει μία αόρατη κλωστή αλλά τίποτε περισσότερο, εκείνους που είναι πια οικογένεια, τους φίλους που είναι εκεί, ενώ δεν το περιμένεις και τους φίλους που χάθηκαν εντελώς στην πορεία.

Θα μιλήσω όπως πάντα κοιτώντας την καμπούρα μου. Είμαι δύσκολος άνθρωπος, συναισθηματικά απαιτητικός κάτι που κουράζει πρωτίστως εμένα. Έτσι, στα χρόνια που πέρασαν η φιλία για εμένα ήταν αγκάθι και ρόδο. Έχω κάνει λάθη, αλλά παρατηρώ πως είμαι από τους λίγους ανθρώπους που λέγοντάς το παράλληλα αισθάνομαι ήδη τη μεταμέλεια και φυσικά είμαι έτοιμη να προσπαθήσω ξανά. Όμως… δεν είναι πολλοί αυτοί που σκέφτονται έτσι. Γι’αυτό λοιπόν αναρωτιέμαι:

Όταν χάνονται οι φιλίες πως γίνεται να σταματήσεις ξαφνικά να αγαπάς το ίδιο τους φίλους σου; Γιατί είμαστε διατεθειμένοι να θυμόμαστε έναν γκόμενο για πάντα αλλά να ρίξουμε μαύρη πέτρα σε εκείνους που τον “κλάψαμε” παρέα;

via GIPHY

Το πόρισμα; Μερικό. Έχω καταλήξει πως η εσωτερική ηρεμία και αποδοχή του ποιός είσαι είναι το πρώτο βήμα στην ψυχολογική σου σταθερότητα. Εκείνη που σε αποτρέπει από ζήλιες, μικροπρέπειες και απαίσια συναισθήματα όταν κοιτάς τον δίπλα σου. Έπειτα όμως έρχεται ο εγωισμός. Οι άνθρωποι είμαστε εγωιστές και θέλει πολλά κότσια να κάνεις στην άκρη τον εαυτό σου και να απαιτήσεις τον διάλογο. Χουντικό αυτό που λέω ε; Μα είναι η αλήθεια σόρι.

Δηλαδή, θέλετε να μου πείτε αν ο/η φίλη σας ήταν γκόμενος, το ίδιο εγωιστές θα ήσασταν;

Παραδέχομαι πως είναι δύσκολο. Εγώ προσωπικά έκανα λάθη με βασισμένα στην ψυχολογική αστάθεια μου σε περιόδους. Ήμουν αδύναμη να αντιμετωπίσω κρούσεις, εντάσεις και φυσικά την απόρριψη.

Πια όμως δεν είμαι και η συμβουλή μου είναι η εξής:

Η σχέση με τους φίλους μας πρέπει να έχει ισορροπία. Πρέπει πρώτα από όλα να μπορείς να μιλήσεις, να μη σιωπαίνεις παρά μόνο για να ακούσεις. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηρεμία από το να ξέρεις πως ό,τι κι αν βιώνεις όπως κι αν αισθάνεσαι υπάρχουν εκεί έξω κάποιοι που θα σε ακούσουν με τρομερή αγάπη και θα περιμένουν να ανοίξεις την πόρτα, να βγείς έξω και να πάτε μία βόλτα να μιλήσετε.

Φροντίστε όσους αγαπάτε, ζητήστε συγγνώμη αν έχετε κάνει λάθος και ποτέ μην πέφτετε για ύπνο θυμωμένοι. Ακόμη κι αν έχεις μαλώσει με τον άλλο μέσα σου πρέπει να έχεις το συναίσθημα πως τα είπατε ή πως αύριο το πρωί θα το συζητήσετε και θα εξελιχθείτε από αυτή την κατάσταση.

Μην είστε εγωιστές. Εγωιστές είναι όσοι είναι μόνοι. Αφορισμός; Ίσως αλλά βασίζεται στη λογοτεχνική διάθεση να δώσω έμφαση. Καταλάβατε πάντως τι εννοώ.

Αυτά για σήμερα.

Σας αγαπώ φιλενάδες μου. Ξέρετε εσείς.

Α! κι σε εσένα που μείναμε χώρια, είσαι στη καρδιά μου σε κουτί δικό σου.

via GIPHY

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.