Martini the dog

Σήμερα είναι η Παγκόσμια ημέρα των ζώων.

Το λογικό θα ήταν να γράψω άρθρο για τον αδερφό μου (κλισέ χιούμορ), όμως θα σας γράψω για τη Μαρτίνι, το καβαλιέρ μου. 

Ζω στην Αθήνα σχεδόν πέντε χρόνια και αφότου βρήκα τους ρυθμούς μου, βρήκα μία δουλειά που εκτός από χρήματα μου προσφέρει εξέλιξη στη ζωή μου, ε, άρχισα να ζητώ σκύλο. Κι ο σκύλος ήρθε δώρο από τον “Άγιο Βασίλη” και ήταν ένα κουτάβι τόσο δα, η Μαρτίνι (ναι, βγαίνει από το ποτό που τυγχάνει να είναι το αγαπημένο μου κοκτέιλ).

A post shared by Stavroula Staikou (@sismoregr) on

Περάσαμε αρκετές περιπέτειες υγείας στους πρώτους μήνες που ήλθε στη ζωή μας, μα τα ξεπεράσαμε όλα. Η Μαρτίνι για εμένα είναι περισσότερα από όσα εγώ για εκείνη. Για πρώτη φορά έχω έναν σκύλο που είναι πλήρως εξαρτώμενος από εμένα. Από τη φροντίδα μου, τα χάδια μου, την επίπληξή μου. Το περίεργο δε, οφείλω να ομολογήσω, είναι πως ενώ ήθελα σκύλο γιατί ξέρω τι προσφέρει, μόλις έμαθα πως έφυγε από τη ζωή η Λίζα, το λυκόσκυλο της οικογένειας με το οποίο μεγάλωσα, αισθάνθηκα άρνηση απέναντι στη Μαρτίνι.

Ντρέπομαι που το λέω δημόσια μα, άρχισα μέσα μου να τη συγκρίνω με τη Λιζα, να λέω “ναι, την αγαπώ αλλά όχι όπως τη Λίζα”, “ναι, θα τη φροντίζω για πάντα εξίσου μητρικά αλλά δεν θα είναι όπως με τη Λίζα”.

Τώρα που κοιτώ πίσω ξέρω ήταν αντίδραση πένθους. Όταν έμαθα πως η Λίζα μου έφυγε, ήταν πόνος όμοιος με την απώλεια ανθρώπου. Διαλύθηκα. Και τώρα που το γράφω δακρύζω και πονάω να τη σκέφτομαι.

Παρόλη την εσωτερική μου αντίδραση (φυσικά και δεν έκανα κάτι στο σκύλο μου), η μικρή μου μαρτίνι, σαν να μη νοιαζόταν για το ποιά είναι η Λίζα σε σχέση με εκείνη, πάλευε να με ξετρελάνει. Πόσες χαρές, πόσες φορές έγινε η σκιά μου και ερχόταν ΠΑΝΤΟΥ μαζί, πόσες φορές με κοιτάζε με τα τεράστια “αληθωρούτσικα” μάτια της και περιμένε να δει τι θα πω… Φυσικά και τα κατάφερε… γιατί μόνο τρελός δεν θα δεχόταν αυτή την αγάπη.

Η πρώτη φορά που πραγματικά ένιωσα αγάπη ήταν όταν αρρώστησα από δηλητηρίαση. Δεν σηκωνόταν ούτε για να φάει. Ήταν δίπλα μου συνέχεια.

A post shared by Stavroula Staikou (@sismoregr) on

Κι έτσι ξεκίνησε… Δεν έχω δακρύσει έκτοτε και να μη σταθεί δίπλα μου να με γλύψει. Δεν έχω αρρωστήσει και δεν έχει μείνει πλάι μου μέχρι να περάσει. Το αποκορύφωμα δε, ήρθε προ εβδομάδων έπειτα από ένα γεγονός που με έκανε να κλαίω και να φοβάμαι πολύ. Ήρθε δίπλα μου “εσκαψε” τα χέρια μου για να τα ξεδιπλώσω και ξάπλωσε το μουτράκι της στην καρδιά μου. Δεν σηκώθηκε παρά μόνο τρεις μέρες μετά που όλα έγιναν καλύτερα. Τι μπορώ να πω εγώ τώρα, εκτός από το να παραδεχτώ πως την αγαπώ; πως την αγαπώ αλλιώς, πως εχει ήδη τη δική της θέση στη καρδιά μου; Μια θέση που δεν συγκρίνεται γιατί δεν γίνεται να συγκριθεί.

Τα ζώα έχουν ένστικτα, συναισθήματα που ειναι ατόφια, καθαρά και κάθε άνθρωπος που τα εισπράττει είναι τυχερός. 

Δεν μπορώ να γράψω πως η ζωή με σκύλο είναι ρόδινη. Η ζωή μαζί του έχει ευθύνες και προσπάθεια. Πρέπει να είσαστε αρκετά ισορροπημένοι για να εκτιμήσετε το γεγονός πως όλες αυτές οι ευθύνες φέρουν ένα ανιδιοτελές ασταμάτητο όφελος αγάπης.

Κι όπως μου είπε η Βούλα προτού την αποκτήσω: “Ειναι μαγικό που είτε λείπεις πέντε λεπτά είτε πέντε εβδομάδες η χαρά που κάνει μόλις σε βλέπει είναι η ίδια”.

Χρόνια πολλά λοιπόν Μαρτίνι, σε ευχαριστώ που με αγαπάς, σε ευχαριστώ που με έχεις κάνει ωριμότερο άνθρωπο, σε ευχαριστώ που μοιάζεις πολύ – περιέργως – στη μαμά μου κι έτσι νιώθω “οικογένεια”.

Σ’ αγαπάω βασανάκι μου μικρό.

 

ΥΓ. Λιζα μου… ποτέ δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που σε γνώρισα, ποτέ δεν θα ξεχάσω τις στιγμές μαζί σου… Τότε που γέννησες στα χέρια μου, τότε που με προστάτευες όταν τσακωνούμουν με τον αδερφό μου, τοτε που έκρυβες τις κάλτσες του μπαμπά μου γιατί σε μάλωνε και μετά του έγλυφες τα πόδια, τότε που καθάριζες το καρύδι και έτρωγες μόνο τον καρπό, τότε που κολύμπαγες μαζί μας στη θάλασσα, τότε που καθόσουν σταυροπόδι για “να μη φανεί το βρακί σου”. Λίζα, ήσουν, είσαι και θα είσαι μέλος της οικογένειάς μας, η Λίζα Στάικου.

 

A post shared by Stavroula Staikou (@sismoregr) on

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.