Κλίνω το ρήμα “Εθελοτυφλώ”

Προτού αναπτύξω το άρθρο, νομίζω έχετε ήδη καταλάβει το περιεχόμενό του, να παραδεχτώ πως έχω περάσει από “40 κύματα” για να φτάσω σε σημείο να αισθάνομαι ψυχολογικά ήρεμη.

Έζησα μία εφηβεία που πάτησε σε αδύναμα σημεία και δημιούργησε ένα εύθραυστο “δοχείο” το οποίο μεγαλώνοντας πραγματικά με ταλαιπώρησε. Το αποκορύφωμα ήρθε στην ηλικία των 25 και έπειτα από αυτό ομολογώ αισθάνομαι διαφορετικά. Γιατί το λέω; Επειδή όσα θα πω, πραγματικά τα λέω με πλήρη συναίσθηση.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ τις σχέσεις των γύρω μου. Πραγματικά διακρίνω τρομερά κενά. Κενά που έχουν δημιουργηθεί γιατί κάθε μέλος της σχέσης έχει αφήσει “πληγές’ του παρελθόντος ανοιχτές. Διακρίνω ανασφάλεια η οποία εκτοξεύεται ηθελημένα ή μη στον σύντροφό και το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι πως ενώ “εκτοξεύεις” τη δική σου πληγή, την κοιτάς στον άλλο και αντί να ταρακουνηθείς, ξεσπάς. Ξεσπάς άδικα. Ξέρετε τι έχω καταλάβει; Πως ο μόνος τρόπος για να βελτιώσεις τον εαυτό σου είναι να σε αναγκάσει ένα γεγονός ή ένας άνθρωπος.

Αν πραγματικά αισθάνεστε πως η αγάπη σας για τον άνθρωπο δίπλα σας είναι μοναδική/can’t breathe without your presence, τότε εξελιχθείτε. Μην κάνετε προβολή των προβλημάτων σας επάνω του. Μην χρησιμοποιείτε τα “κενά” που έχετε ως άνθρωποι σαν μία ιδιαιτερότητα που σας κάνει ξεχωριστούς. Έχω βαρεθεί να ακούω… “εγώ δεν αγάπησα ποτέ πραγματικά και αυτόν τον αγαπάω αλλά να… είναι που… άφησε ένα κενό και τώρα ένιωσα έλξη..”. Jesus… be real. to yourself at least.

Να μου πεις.. κι εσένα κουκλίτσα μου τι σε νοιάζει; Ναι, με νοιάζει και με κόβει. Στο παρελθόν οι άνθρωποι πέθαιναν είτε από επιδημίες, είτε από έλλειψη απαραίτητων αγαθών, είτε στιβαγμένοι σε βαγόνια και στρατόπεδα. Σήμερα, έχουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ και όμως “μένουμε μόνοι” μας. Βλέπω ανθρώπους που”πεθαίνουν” ψυχολογικά και το αρνούνται. Εθελοτυφλούν.

Κλισέ ή όχι, μόνο η αγάπη σε πάει μπροστά.

Μόνο με αγάπη ευχαριστιέσαι τη ζωή. Αγάπη στον εαυτό σου, στην οικογένειά σου, στον άνθρωπο που επιλέγεις, στους φίλους σου, στη δουλειά σου κ.ο.κ.

Δεν το παίζω Τζον Λένον και σίγουρα δεν είμαι η Γιόκο η Όνο.. Είμαι όμως άνθρωπος, έχω τρελά ελαττώματα και παρατηρώ πως όταν μάχομαι ενάντια στα ελαττώματά μου αντί να επικεντρώνομαι σε εκείνα των άλλων για να δικαιολογήσω συμπεριφορές, τότε σιγά-σιγά οι μοχλοί κινούνται.

Έχω πολλά να διορθώσω αλλά με βεβαιότητα σας λέω, πως εθελοτυφλώντας απλώς παρατείνετε μία κατασταση.

Α! κι αν δεν εθελοτυφλείς αλλά ζεις με κάποιον τέτοιο, be patient my love, αν το καλοσκεφτείς, είναι στη ζωή σου γιατί για κάποιο λόγο εσύ το θέλεις.

love

xoxo

 

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.