Τι δουλειά κάνεις είπαμε;

Τον τελευταίο καιρό έτυχε να παραβρεθώ σε αρκετές κοινωνικές εκδηλώσεις (κάτι όχι σύνηθες για εμένα καθώς τα τελευταία χρόνια κάπως απείχα από τέτοια γεγονότα – μεγάλη ιστορία). Σε κάθε μία από αυτές τις εκδηλώσεις, οι ερωτήσεις “αγνώστων” προς εμένα ήταν τετριμμένες.

 “Τι σπούδασες”, “τι δουλειά κάνεις”;

Είναι δεδομένο πως υπάρχουν ορισμένες ατάκες που χρησιμοποιούνται για να “σπάσει ο πάγος”, όμως αναρωτήθηκα έντονα γιατί επιλέγουμε να ρωτήσουμε αγνώστους τι δουλειά κάνουν ή τι σπούδασαν και κυρίως… πόσοι απαντάνε και αισθάνονται χαρά;

Και ναι! ακολουθεί άρθρο συνδεδεμένο με άτακτες σκέψεις και με δομή τύπου “τα λέω μόνη μου, τα ακούω μόνη μου”.

Θα σας πω πρώτα από όλα πως είμαι ευτυχισμένη στην καθημερινότητά μου. Πηγαίνω στη δουλειά μου μία ώρα νωρίτερα, ξυπνάω με κέφι και κάθε μέρα είμαι εργασιακά ευτυχισμένη. Σαφώς, υπάρχουν ημέρες που “πνίγομαι” αλλά αν δεν “πνιγόμουν” ίσως να μην απολάμβανα με την ίδια χαρά το αποτέλεσμα που προκύπτει. Είναι πραγματικά σπάνιο να δουλεύεις για έναν εργοδότη που είναι δημιουργικός. Μιλάω για δημιουργία ουσιαστική. Να μπορείς να καθίσεις απέναντί του, να πεις τα προβλήματα σου, τις ιδέες σου, τις σκέψεις σου και η ανταπόκρισή του να είναι δημιουργική. Να σκεφτεί δηλαδή και να πράξετε μαζί. Μη πολυλογώ όμως…

Πόσοι όμως από εσάς αισθάνονται ευτυχία και κυρίως όσοι δεν αισθάνεστε τι σκέφτεστε;

Σκέφτεστε να τα παρατήσετε; Σκέφτεστε να πάτε να ζήσετε σε νησί; Δεν σκέφτεστε απλώς γκρινιάζετε;

Όποια κι αν είναι η απάντηση δυστυχώς δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Δεν είμαι ψυχολόγος. Μπορώ όμως να σας βοηθήσω αν μου μιλήσετε για το δικό σας ταλέντο.

Δεν μπορεί, κάποιο ταλέντο έχετε. Ταλέντο στη μαγειρική, τη μουσική, το χορό, τη ζωγραφική, το θέατρο, το ράψιμο το, το, το, το!

Βρείτε το ταλέντο σας και επενδύστε σε αυτό. Είναι ο μόνος τρόπος να αισθανθείτε καλύτερα, είναι ο μόνος τρόπος να σταματήσετε να πιέζεστε με τη δουλειά σας και ίσως ο μόνος τρόπος για να δείτε μία διέξοδο μπροστά σας.

Το δικό μου ταλέντο; Δεν ξέρω αν έχω ταλέντο σε κάτι συγκεκριμένο ή αν ως ταλέντο μπορεί να οριστεί το πάθος μου να παθιάζομαι. Αν μου δώσεις ξυλομπογιές παθιάζομαι με τη ζωγραφική, αν μου δώσεις κλωστές με τη ραπτική (το αποφεύγω γιατί καταστρέφω τα ρούχα μου), αν θελήσεις να μιλήσουμε παθιάζομαι να σε ακούω, κ.λ.π.

Σε κάθε περίπτωση αισθάνομαι μία φλόγα να σιγοκαίει, ιδέες να έρχονται και μία δημιουργία που αναβλύζει στη δουλειά μου. Σαν να ξεκουράζεται ο νους.

Δοκιμάστε να βγείτε από τη ζώνη ασφαλείας σας. Είτε το εισόδημα σας είναι ο κατώτερος μισθός, είτε είστε υψηλόμισθος δεν έχει σημασία αν δεν είστε ευτυχισμένος. Είναι απαραίτητο να χαμογελάτε όταν σας κάνουν άβολες ερωτήσεις γιατί ακόμη κι αν δεν αισθάνεστε ικανοποιημένος στη δουλειά σας, το έχετε αποδεχτεί, ψάχνετε διεξόδους και κυρίως δεν μιζεριάζετε γιατί παθιάζεστε με κάτι όλοδικό σας.

Α! κάτι τελευταίο πριν το τελικό μου συμπέρασμα. Η κοινωνία μας έχει οδηγήσει να έχουμε “δουλειές αποδεκτές” σαν χαρακτηριστικά του εαυτού μας. Όμως, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ταμπού. Είμαστε αυτό που αισθανόμαστε. Μιλήστε για το ταλέντο σας και μην χρησιμοποιείτε την εργασιακή σας ταυτότητα ή την ταυτότητα των σπουδών σας ως χαρακτηριστικό του εαυτού σας απέναντι σε έναν άγνωστο.

Αυτά.

Στο συμπέρασμα μου καταλήγω πως μπορείτε γνωρίζοντας έναν άνθρωπο να κάνετε μία πιο ενδιαφέρουσα (και για εσάς ερώτηση). Άλλωστε, αν δεν τον συμπαθήσετε κατά πάσα πιθανότητα θα ξεχάσετε τι δουλειά κάνει, τι σπούδασε ή ακόμη και το όνομα του.

 

 

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.