V for Voula’s wedding – vol 1

Στην εταιρεία που εργάζομαι, δουλεύω απέναντι από το γραφείο της Βούλας from day 1 . Ποιά είναι η Βούλα; H Bούλα, είναι ο ορισμός της λέξης υπομονή. Είναι μία καθημερινή υπενθύμιση στον 1 από τους 1000 στόχους βελτίωσης που έχω θέσει στον εαυτό μου:

“Να μην απαντάω αμέσως και ένθερμα όταν αναγνωρίζω την αδικία”.

Η Βούλα λοιπόν, πέρα από τον ορισμό της λέξης “υπομονή” είναι και κρητικιά. Άρα;; Άρα, οι κοινοί κώδικες ηθικής και αναμνήσεων μας “ένωσαν” αμέσως, ενώ δεν θα έλεγα πως έχουμε ιδιαίτερα κοινά.

Εγώ θα έδινα 700 ευρώ για μία τσάντα εκείνη ούτε με σφαίρες. Εγώ βλέπω φλυαρία σε μία μπλούζα με γράμματα και κρυσταλλους, εκείνη τις λέει χαριτωμένες. Εγώ θα έδινα αρκετά χρήματα για να απολαύσω σούσι, εκείνη επέστρεψε κονσέρβα καβούρι, στο S/M η οποία κόστιζε 35ευρώ. Και κάπως έτσι, μου έμαθε να σημειώνω σε excel τα έξοδα μου, να κάνω σωστή οικονομία και εγώ της έδειξα τον δρόμο του “φοράμε ρούχα που δεν τα διακρίνεις από το διάστημα”.

Να μην τα πολυλογώ… Η Βούλα παντρεύεται τον εκλεκτό της καρδιάς της Δημήτρη (Μήτσο) φέτος το καλοκαίρι.

Ήρθε σαν σκατζόχοιρος στις αρχές Σεπτέμβρη να μου το ανακοινώσει σιωπηλά και με μία συστολή που μου έφερε δάκρυα (ναι, αν ακούω πως παντρεύονται συγκινούμαι). Οι πρώτες μου ερωτήσεις έπεσαν βροχή: Πότε, πού, νυφικό, παπούτσια, λουλούδια;

“Ε! δεν θα δω ακόμη… έχουμε καιρό, να χάσω πρώτα μερικά κιλά”, μου είπε…

Τα έχασε η άτιμη με κόπο! Με κόπο και ενίσχυση της ελληνικής αγροτικής ανάπτυξης αφού κατά μ.ο. την εβδομάδα τρώει 14 σαλάτες! 30 ολόκληρα κιλά έχασε μέχρι να μου πει: “Έκλεισα να πάμε σε πρόβα νυφικού”.

Οφείλω να ομολογήσω πως κατα καιρούς μου έστελνε φωτογραφίες με ιδέες που την ενθουσιάζαν και εκτός από ορισμένα “άξια εγκεφαλικού νυφικά”, είχε ωραίες σκέψεις! Σκέψεις γεμάτες Πουά.

Το πρώτο ραντεβού που κλείσαμε ήταν στο Κερατσίνι – το οποίο δεν είχα επισκεφτεί ποτέ και ήξερα απλώς, ότι είναι κάπου προς τον Πειραιά.

Πήραμε λοιπόν το αυτοκίνητο ένα πρωί Σαββάτου και πήγαμε στο Κερατσίνι. Κάπου στο δρόμο κι ενώ επικρατούσε μερική σιωπή γιατί ούτε που ξέραμε πού ήμασταν, λέει η θεά: “Α, έχω έρθει εδώ. Είναι το Γ’ νεκροταφείο. Ήρθα σε μία κηδεία”…….

Ε, αυτή η φράση κλειδί σηματοδότησε την πρώτη πρόβα νυφικού.

Μπήκαμε σε ένα μαγαζί που στο ισόγειο είχε τόσα είδη γάμου και βάπτισης από λινάτσα, που νόμιζα πως ήμουν πάλι 10 χρονων και μάζευα με το ζόρι ελιές στο χωράφι του μπαμπά.

Αφήνω την πρώτη μου εντύπωση στην άκρη και ανεβαίνουμε στον επάνω όροφο. Εκεί μας περίμενε με χαμόγελο μία κυρία ευγενική αλλά χωρίς το αναγκαίο χάρισμα του να αισθανθεί τις ανάγκες της νύφης μας.

Έτσι, της έλεγε η Βούλα τι θέλει κι εκείνη απλώς δεν το άκουγε και επέμενε στις δικές τις προτάσεις.

Πρόταση Νο 1: “Το μακρόταλλο”

Ανοίγει η Βούλα την κουρτίνα και βλέπω ένα βλέμμα δολοφόνου να με κοιτάει και την κυρία πωλήτρια πασίχαρη γιατί είχε βρει λέει το “ιδανικό”.

Εγώ ίδρωσα αμέσως, αλλά είπα να το συμμαζέψω και να τη βοηθήσω να χαμογελάσει αισιόδοξα.

Η γλυκιά πωλήτρια όμως συνέχισε το ρεπερτόριο: “Ειναι μακρόταλλο, της ταιριάζει, τη μαζεύει, είναι μοντέρνο, είναι ιδανικό”.

Το πόσο κρατήθηκα για να μην καταστρέψω ολοσχερώς την πρώτη πρόβα του νυφικού της, δεν το πιστεύω.

Αυτό που ουσιαστικά ήταν άκρως εξοργιστικό, είναι πως όλα τα νυφικά ήταν δείγματα των μοντέλων της κάθε επίδειξης, δεν επιδέχονταν κάποιας μεταβολής για να μπορέσει έστω να τα δει στο κορμί της (πχ. να τα φορέσει ανοιχτά) κι έτσι ακούγαμε απλώς την γλυκιά πωλήτρια να λέει “φανταστείτε αυτό”, “φανταστείτε εκείνο”…

Πόσα κούκλα μου να φανταστούμε, ήμαρτον δηλαδή…

Η ώρα περνούσε και οι αποτυχίες μαζεύονταν με αποκορύφωμα να έρθει η ώρα να συζητήσουμε με την αφεντικίνα για τις τιμές.

Εκεί αλήθεια πνίγηκα στο γέλιο!

Καλέ, σχεδόν 3.000 ευρώ ζητούσε για την αγορά! “Πάς καλά μαρή;” ήθελα να της πω…

Η ποιότητά των υφασμάτων ήταν απαράδεκτη και η αισθητική τους εντελώς ξεπερασμένη – κι ας ήταν νέα συλλογή. Το κυριότερο ζήτημα που με εκνεύρισε ήταν ότι δεν υπήρχε ουσιαστική γνώση γύρω από το θέμα.

Είχαν ξεκάθαρα “προσέγγιση πώλησης”, χωρίς να αντιλαμβάνονται πως οι νύφες παθαίνουν… “πανικό” να το πω, “παροξυσμό” να το πω, “υστερία” να την πω, όπως κι αν τη χαρακτηρίσεις, κυριεύονται από μία αίσθηση μανίας, που χρειάζεται μία πωλήτρια να ξέρει να την καλύψει με ένα πέπλο ασφάλειας (see what i did here;).

Φύγαμε σκασμένες. Κυρίως η Βούλα, γιατί μετά από τόσο κόπο και τόσο μεγάλη απώλεια κιλών ήταν σαν να μη δοκίμασε νυφικό. Κι αυτό που με έκανε περισσότερο τρελή, είναι πως ενδόμιχα στενοχωρήθηκε και σκεφτόταν να προχωρήσει μαζί τους με αυτά τα απαίσια νυφικά, γιατί δεν θα έβρισκε κάτι καλύτερο.

Για να συνοψίσω… Νύφες του κόσμου, μην σας πιάνει “σύδρομο βραβείων Όσκαρ”.

Ναι, είναι μία ιδιαίτερη μέρα και ναι, θα πληρώσετε έναν σκασμό λεφτά να βιώσετε περιποίηση οσκαρικη, ΌΜΩΣ… εκείνη την ημέρα πρέπει να είσαστε απλή, λιτή και απέριτη. Όχι στους αμέτρητους κρυστάλλους, όχι στην υπερβολή, όχι στην σέξι χωρίς ισορροπία διάθεση, όχι στην έλλειψη αισθητικής.

 

Νο 1 συμβουλή; Δείξτε το νυφικό σας σε έναν άνδρα. Φίλο, αδερφό, πατέρα. Οι άνδρες βλέπουν πέρα από τη μόδα. Βλέπουν μία γυναίκα. Αν δεν αρέσει σε άνδρα τότε μάλλον κάπου το έχετε χάσει. 

ps. Με έπρηξε για να δημοσιευτεί αυτό το άρθρο χωρίς τον κίνδυνο να καταλάβει το νυφικό ο γαμπρός… Κάποιος να βοηθήσει όσες ανέχονται τις νύφες με υστερία… έστω μερική 😉

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.