Τα θέλω ή τα ψιλο-θέλω;

Ο τίτλος ενός άρθρου είναι το μισό κείμενο… Έτσι και το άρθρο που ακολουθεί είναι ξεκάθαρο πως περιέχει μπερδεμένες σκέψεις και ένα συμπέρασμα που κρύβεται στο τέλος. Διαβάζοντάς το θα αντιμετωπίσετε το πρόβλημα που μέχρι πριν λίγο καιρό αντιμετώπιζα.

Είμαι μία γυναίκα που, όπως οι περισσότερες, θέλει αμέτρητα ρούχα, παπούτσια, τσάντες, αξεσουάρ ΑΛΛΑ έχει περιορισμένο ή και -κάποιους δύσκολους μήνες- μηδενικό budget. Όταν δε, τα δοκιμάσω και μου αρέσουν, ξεκινάει η εσωτερική μάχη…

«Τα θέλω όλα – όμως όντως τα θέλω;» (Το δεύτερο θέλω γίνεται συνώνυμο του «χρειάζομαι»).

Ναι! Σαφέστατα θέλω ένα ακόμη τζιν, όμως το θέλω; Το θέλω να μείνει στην ντουλάπα μου παρέα με τα υπόλοιπα 20;

«Τώρα μεταξύ μας… Πόσα από αυτά φοράς;».

Πώς το έκανα: Το πρώτο βήμα ήταν να καθαρίσω την ντουλάπα μου.

Όποιο ρούχο δεν είχα φορέσει τα τελευταία 2 χρόνια, το έβαλα στη σακούλα. Κράτησα βέβαια ορισμένα “αφόρετα κομμάτια” με τα οποία είμαι συναισθηματικά δεμένη (δικαιολογήστε στον εαυτό σας, το μέγιστο 5 ρούχα). Έπειτα, χώρισα τα ρούχα μου σε δύο κατηγορίες.

Τα ρούχα καθημερινότητας στη δεξιά πλευρά & τα ρούχα βόλτας στην αριστερή.

Αφότου τα χώρισα, τα τακτοποίησα με βάση το είδος (πουκάμισο, παντελόνι κ.λπ) και το χρώμα (ξεκινάμε με μαύρα στην αριστερή πλευρά και καταλήγουμε στη δεξιά με τα λευκά- τα οποία στη δική μου ντουλάπα είναι «αμέτρητα»). Στο τέλος έμεινα να κοιτάω την υπέροχα τακτοποιημένη ντουλάπα μου και να σκέφτομαι:

«Τώρα μεταξύ μας… Πόσα από αυτά φοράς;».

Το επόμενο βήμα ήταν να κολλήσω μία σελίδα χαρτί στην πόρτα της ντουλάπας και για τις επόμενες δύο εβδομάδες κάθε πρωί απαντούσα στα εξής ερωτήματα: «τι φόρεσα σήμερα;», «τι ήθελα να φορέσω;», «πόση ώρα μου πήρε;», τι «έλειπε από το ντύσιμο μου», «πόσο μου άρεσε το τελικό σύνολο».

Για δύο ολόκληρες εβδομάδες λοιπόν, σημείωνα αγόγγυστα. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες άρχισα να σχηματίζω εικόνα των ελλείψεων και να αντιλαμβάνομαι καλύτερα με ποιά ρούχα αισθανόμουν όμορφη και άνετη με το σώμα μου.

Στο τέλος είχα «μαγικά» αποτελέσματα!

• Σε ένα κομμάτι χαρτί είχα το ρούχο που πραγματικά χρειαζόμουν, καθώς το ζητούσα σχεδόν κάθε μέρα για να συνοδεύσω τα outfits!

• Είχα απορρίψει ρούχα που είχα αγοράσει με αμέτρητες αφορμές του τύπου: το χρειάζεσαι, θα ταιριαζει υπέροχα με όλα τα ρούχα κ.λπ κ.λπ, καθώς δεν τα φόρεσα παρά 1-2 φόρες!

Μπορεί να σας φανεί παράξενο αλλά αισθάνθηκα μία ανακούφιση.

Τώρα πια ήξερα πως χρειάζομαι :

(Η ταξινόμηση έγινε έχοντας υπόψιν πόσες φορές “αναζήτησα” το ρούχο αυτό):

  1. Ένα λευκό πουκάμισο σε ανάλαφρη γραμμή.
  2. Ένα γκρι παλτό
  3. Ένα ζευγάρι μαύρα μποτάκια χωρίς περιττά στολίδια και με άνετο τακούνι
  4. Ένα δαχτυλίδι ασημένιο
  5. Ένα ψηλόμεσο τζιν που να μην με «πιέζει»
  6. Ένα πουλόβερ λεπτής ύφανσης σε ένα χρώμα όπως κυπαρισσί ή απαλό ροζ
  7. Ένα κασκόλ
  8. Μία ζώνη με μία πιο ιδιαίτερη αγκράφα
  9. Ένα πουκάμισο «μπαλαντέρ για πρωί ή βράδυ» με κάποιο διακριτικό μοτίβο κατά προτίμηση μαύρο ή μπλε.
  10. Ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου με χρυσό βραχίονα.
Τα ήθελα και… τα ήθελα!

Έτσι, πέρασα στο επόμενο στάδιο, δηλαδή το στάδιο του να βρω τα παραπάνω κομμάτια, να επιλέξω αν θα επενδύσω στην αγορά τους ή θα επιλέξω κάποιο με λιγότερα χρήματα και φυσικά να ανακαλύψω τη σχέση ποιότητας-κόστους.

Περιττό να σας πω, ότι πλέον η βόλτα στα μαγαζιά είναι για εμένα λίγο vintage. Τι εννοώ; Κάνω βόλτα και ψάχνω αυτά που θέλω χωρίς όμως να αγοράζω. Όχι αυθόρμητα έστω… όπως οι μαμάδες μας.

Πρώτα βρίσκω αυτό που πραγματικά θέλω, έπειτα αν χρειάζεται κάνω οικονομία και τέλος όταν έρχεται η ώρα να το αγοράσω α. δεν έχω μία ντουλάπα γεμάτη ρούχα που δεν φορώ και β. ντύνομαι το πολύ σε 15 λεπτά και αισθάνομαι με όλα όμορφη και άνετη!

Για το τέλος άφησα ολίγα από εκείνα που θέλω να μπουν με μαγικό τρόπο στην ντουλάπα μου.

#getinmycloset

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.