Σινεμά: La la land

Προτού σας πω τη γνώμη μου για την ταινία, επιτρέψτε μου να εκφράσω το «σσσσσςςςςς» που κράτησα μέσα μου και δεν είπα στις γαϊδάρες δίπλα. Ακολουθεί mini παραλήρημα…

«Κάτσε κουκλίτσα μου, επειδή εσύ ήθελες εχθές να παίξεις το ρόλο της χαζοβιόλας που λέει άκαιρα αστεία σε στιγμές της ταινίας και κάνει την ακόμη πιο χαζοβιόλα φίλη σου να γελάει σαν ανδρείκελο, πρέπει εγώ να σας ανεχτώ; Κανένας σεβασμός! Σινεμά είσαι μάνα μου… άμα θες χιουμοράκι σπίτι σου.» Κακιά ε; Σκασίλα μου ήταν γαϊδούρες.

Στο θέμα μας τώρα…Αχ! η ταινία “La la land.”

…είμαι μία αθεράπευτα ρομαντική γυναίκα και εχθές I bit the dust…

Η ταινία αυτή έχει ανάγκη από την ατμόσφαιρα του σινεμά. Είναι γεμάτη με μελωδία και με στοιχεία παλιού Hollywood οπότε είναι απαραίτητο να τη δεις με διάθεση βγαλμένη από το 1950. Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου, δεν έχω μαγικό λόγο για να εκφραστώ με λέξεις που ίσως είναι κατάλληλες όμως είμαι μία αθεράπευτα ρομαντική γυναίκα και εχθές I bit the dust…

Ήταν υπέροχη. Ήταν υπέροχη γιατί ήταν μία ιστορία αγνής αγάπης. Χωρίς επιτηδευμένο συναίσθημα, έντονες σκηνές πάθους ή πόνου και όμως με έναν μαγικό τρόπο σε έκανε να το νιώσεις.

Όσοι δεν ερωτεύτηκαν, όσοι δεν έκαναν επιλογή ζωής μάλλον δεν θα ταυτιστούν. Αν δεν αφεθείς στις μελωδίες, δεν θα ταυτιστείτε. Εγώ πάντως την προτείνω. Ιδανικά να τη δείτε στο σινεμά! Όμως επειδή οι πιθανότητες να πέσετε σε αντίστοιχου βαθμού χαζοβιόλες είναι αρκετές, προτείνω να αγοράσετε ένα μπουκάλι κρασί – ένα τζιν – μία μαργαρίτε βρε αδερφέ, να καθίσετε με την κολλητή σας παραμάσκαλα και να αφεθείτε.

Να αφεθείτε σε εκείνες τις λέξεις που δεν θα ακούσετε να βγαίνουν από το στόμα των πρωταγωνιστών αλλά είναι εκεί… χωμένες στο μυαλό, στην καρδιά (είπαμε πρέπει να έχετε αγαπήσει to the moon and back για να απολαύσετε αυτή την ταινία).

Στα “της μόδας” τώρα…

Τα κοστούμια υπέροχα! Αυτό που με ενθουσίασε είναι το πόσο φρέσκια ήταν η Έμα Στόουν με τα υπέροχα φορέματα της, με απόλυτο σεβασμό στη γυναικεία αιθέρια ύπαρξη. Ούτε φρύδια στο σχήμα της nike, ούτε contouring ούτε νύχια σαν πόδι κότας. Απλά, φορέματα, ελάχιστο make up και ένα βλέμμα που έλεγε τόσα μα τόσα πολλά.

Για το τέλος αφήνω τον Ryan.

Όχι γιατί η ερμηνεία του με συντάραξε περισσότερο από της Έμα Στόουν αλλά γιατί στην τελευταία σκηνή το βλέμμα του με συντάραξε. “Πόση δύναμη θέλει να κοιτάξεις εκείνον που αγαπάς να ζει με έναν άλλον; Τόση δύναμη όση έδειξες λέγοντας αντίο. “

Αν ανήκετε στην ομάδα εκείνων που θα “ερωτευτούν” αυτή την γυναικεία – καθόλου προσποιητή – εμφάνιση της Έμα Στόουν, τότε… αγοράστε φορέματα σε wrap γραμμή (που “τυλίγουν” το σώμα σας) και “αγκαλιάστε” τη θηλυκότητά σας.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.